Ἡ ἀνάγκη διὰ νὰ λάβει τὶς, συγχώρεσιν, εἶναι ἐξ ἴσου δυνατὴ καὶ ἀναγκαία ὡς ρῆμα πεπρωμένου, καὶ ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πληγώθηκε ἀπὸ ἔργο κάρματος (ἶνα γίνει μία μέρα εἰς τὸ μέλλον αὐτῶν, μία μικρὴ ἕλξις ἀμφίδρομη "ντάρματος δεσμῶν").
Καθὼς καὶ παρελθούσης κακίας, ἀλλὰ καὶ ἐκδίκησης, ἀπὸ τὸν θύτη (πού περιγράφουμε ὡς "τὶς" {"τὶς"= κάποιος} ἐδῶ), ὅστις ἐφόσον δὲν ἔχει μετανοήσει ποτέ του, καλό, ἀγαθὸ καὶ ὡραῖο εἶναι, τὸ θῦμα τῆς ἱστορίας μας, νὰ κάνει ἔνεσιν συγχώρεσης, εἰς τὸ χωροχρόνο {φορᾷς παρελθόντος} τοῦ πεπρωμένου τοῦ πλανήτη, πρὶν λήξει ἡ 3η ΔΙΑΣτασις.
Σαφέστατα ἡ πάσα δοθεῖσα ἐντολή, ἰσχύει, ἀλλὰ ὁ λόγος τῆς παρούσης ὁμιλίας, ἀφορᾷ τὸ σὺν ἕνα κάθε δανεικοῦ χρόνου ζωῆς, διὰ ὁποῖον ἀναρωτιόταν ὡς θῦμα, ἂν ποτὲ ὁ θύτης ἀναζητήσει κάτι !
Καὶ δι' αὐτῷ τῷ λόγῳ, ἔδρασαν οἱ Μοῖρες ΔΙΑχρονικά νὰ τοῦ δείξουν, εἰς ἀδελφὴ ψυχὴ τοῦ θύτη, ὅ,τι ἴσως ποτὲ δὲν θὰ δεῖ...
Ἄρα, πᾶσα ἀνάγκη μέλλοντος, συγχώρεσης ἐστί ἀναγκαῖο ρῆμα τοῦ λόγου, εἰς τὸ ἤδη δομηθέν παρελθόν, εἰδικὰ ἐπειδὴ θύτης καὶ θῦμα εἶναι ἐνσαρκωθέντες ἀκόμα.
9 : 45 μ.μ.
29 12 2025
