Ἡ Ἀνάστασις Τοῦ Λάζαρου, Ἐστὶ Ἡ Μονάκτιστος «Αὐτοῦ !» Ὁδὸς, ἶνα ἀποκτήσει ὁ ἄνθρωπος ἐπιτέλους ΔικαίΩΜα Ἀτραπὸν ΣΥΝΕχειν.
Δὲν εἶναι ποτὲ ΔΙΑθέσιμη διὰ ὅλους, ἀλλὰ διὰ ὅσους ἔχουν ἀγκαλιάσει μετανοοῦντες, τὸ κάθε ἁμαρτωλὸ παρελθὸν αὐτῶν, ἔχοντες πρότερα προσδώσει Μετάνοια Εἰς «Τὸν Ἐπιτρέψαντα !» πάντες, Νά ΣΥΝΕρχονται μετενσαρκωμένοι, ἐπὶ τῆς γῆς, ΣΥΝΕΥρειν Τὴν ἑαυτῶν Μετάνοια, ἶνα αὐτὴ «Αὐτῷ !» : «Τῷ Πέμψαντι !» πάντων ἠμῶν [«Τῷ Ὑψίστῳ Ἐνὶ Θεῷ !» : «Τῷ Μεγάλῳ Πνεύματι !»], ὡς Προσφορὰ Ἁγιότητος ὑπὲρ ἄλλων πτωχότερων πνευματικῶς, προσφέρειν.
Ἅγιος Ραφαὴλ.
9 : 25 π.μ.
4 3 2026
