Ἕνας σύζυγος κουρασμένος ἀπὸ τὴν ἕως σήμερα χρόνιαν ἔλλειψη σταθερότητας καὶ ὑπομονῆς ἐκ μέρους τῆς συζύγου του, ἀποκαμωμένος καὶ ἀπελπισμένος μετὰ ἀπὸ ἄλλον ἕνα καυγά τους, λέγων Τὴν Εὐχὴ συνέχεια διὰ νὰ πάρει κουράγιο, ἀπευθύνθηκε μὲ μία αὐτοσχέδια προσευχὴ πρὸς Τὸν Χριστὸ λέγων :
“Συγχώρεσε τὴν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ,
Πρῶτος καὶ καλύτερα ἀπὸ μένα !
Μετὰ ἂν εἶμαι ἄξιος, Βοήθα μὲ
νὰ τὴν συγχωρήσω καὶ ἐγώ.”
Οἱ Φύλακες Ἄγγελλοί τους.
Δεκέμβριος 2025.
Ὁ τίμιος προβληματισμὸς τινῶν ἐξ ὑμῶν, ἐντιμιότατος ἐστί, ἀκόμα καὶ ἂν ἡ ἐντιμιότητα, σᾶς δοκεῖται ὡς ἄγνωστη λέξις.
Ἐδόθη εἰς κάποιον ἐξ ὑμῶν πικρὸ ποτήρι νὰ πιεῖ ἀπὸ λόγια θυμοῦ καὶ κατὰ τὸ πλεῖστον ἀληθῆ, εἰς τὸ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ τὰ ἐξεστόμισε.
Καὶ ἐκεῖνος, πίνοντας τὸ ὄξος, ἄρχισε τὶς προσευχὲς λέγοντας "Θεέ μου συγχώρα αὐτὸν" δικαιολογώντας τὴν κακία ποὺ εἰσέπραξε.
Ὅμως, πόση εὐγνωμοσύνη πρὸς αὐτὸν στέλνει ἕνας πρῶτος ἐξ Οὐρανῶν Τῶν Θεῶν, διὰ ὅσα ἡ πλάτη τοῦ, πῆρε.
Μὴ μετρᾶτε μὲ τὰ ἐγώ σας, τὰ πάντα.
Μετρῆστε πόσο τὸ κάθε κάρμα σας, ἦταν χρήσιμο εἰς ἕναν μόνο, εἰς Τοὺς Οὐρανοὺς, «Τοῦ Μεγάλου Πνεύματος !» ἴνα μὴν ἀντικρύσει, τὸ πρὸς αὐτὸν τὸ ἤδη σπαρθὲν μίσος ἂν ξαναγεννιόταν.
ΕΝΩΧ.
25 7 24.
δημοσιεύτηκε ἤδη : https://asterionerga.blogspot.com/2024/08/25-7-24.html
Ἡ ἀνάγκη διὰ νὰ λάβει τὶς, συγχώρεσιν, εἶναι ἐξ ἴσου δυνατὴ καὶ ἀναγκαία ὡς ρῆμα πεπρωμένου, καὶ ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πληγώθηκε ἀπὸ ἔργο κάρματος (ἶνα γίνει μία μέρα εἰς τὸ μέλλον αὐτῶν, μία μικρὴ ἕλξις ἀμφίδρομη "ντάρματος δεσμῶν").
Καθὼς καὶ παρελθούσης κακίας, ἀλλὰ καὶ ἐκδίκησης, ἀπὸ τὸν θύτη (πού περιγράφουμε ὡς "τὶς" {"τὶς"= κάποιος} ἐδῶ), ὅστις ἐφόσον δὲν ἔχει μετανοήσει ποτέ του, καλό, ἀγαθὸ καὶ ὡραῖο εἶναι, τὸ θῦμα τῆς ἱστορίας μας, νὰ κάνει ἔνεσιν συγχώρεσης, εἰς τὸ χωροχρόνο {φορᾷς παρελθόντος} τοῦ πεπρωμένου τοῦ πλανήτη, πρὶν λήξει ἡ 3η ΔΙΑΣτασις.
Σαφέστατα ἡ πάσα δοθεῖσα ἐντολή, ἰσχύει, ἀλλὰ ὁ λόγος τῆς παρούσης ὁμιλίας, ἀφορᾷ τὸ σὺν ἕνα κάθε δανεικοῦ χρόνου ζωῆς, διὰ ὁποῖον ἀναρωτιόταν ὡς θῦμα, ἂν ποτὲ ὁ θύτης ἀναζητήσει κάτι !
Καὶ δι' αὐτῷ τῷ λόγῳ, ἔδρασαν οἱ Μοῖρες ΔΙΑχρονικά νὰ τοῦ δείξουν, εἰς ἀδελφὴ ψυχὴ τοῦ θύτη, ὅ,τι ἴσως ποτὲ δὲν θὰ δεῖ...
Ἄρα, πᾶσα ἀνάγκη μέλλοντος, συγχώρεσης ἐστί ἀναγκαῖο ρῆμα τοῦ λόγου, εἰς τὸ ἤδη δομηθέν παρελθόν, εἰδικὰ ἐπειδὴ θύτης καὶ θῦμα εἶναι ἐνσαρκωθέντες ἀκόμα.
9 : 45 μ.μ.
29 12 2025
